Home خانه

توهین به شعور مردم

توهین به شعور مردم

مصطفی عمرزی

xxx 8 400سخنرانی های مهیج، بی توجه به درک بلند مردم از معضلات، حجم اخبار دولتی را برودکاست کرده اند. ایجاد مشغله از این حیث، هرچند ذهنیت می سازد، به ابهام نیز می افزاید.
توجیه عملکردی که دایماً به ابتکار و افتخار تاکید می کند، افزون بر مشکلاتی که از این رویکرد حاصل می شود، شاید شگرد مطلوبی باشد که توانسته است مردم را باوجود درک آنان از معضلات، به اعتراض جمعی جاده یی نکشاند.
منگنه ی شرایط که دولت را به حد غبن کشانده است تا با ایجاد تشتت، مردم را نگران کند که گویا نبود آنان بدتر از بد می شود، نباید روی روشنگری هایی اثر کند که ایجاب می کنند با تنقید اصلاحی، توده ی افغان ها را متوجه کنیم صبوری بر کژروی هایی که مستمر شده اند، باعث بقای مدیریت ضعیف کنونی می شوند.

 در این شکی وجود ندارد که گونه ی اعتراض که از محور های افراد و اشخاص، آهسته آهسته به تمام سطوح اجتماعی می رسد، دولت را هراسان کرده است، اما سوگمندانه اختیار روش های تزویر، به جای تعقل، به پیچیده گی امور افزوده اند.

از آغاز حکومت دکتور غنی، بیانیه های مهیج که گاه در دایره ی سیاهی لشکر هایی از قبل بسیج، صورت می گرفتند، در بازتاب رسانه یی و شور، کمتر در منظر تنقید تعمیم یافته اند؛ یعنی باوجود اعتراضات به متن و شیوه ی سخنرانی های مهیج، سعی شده است ظواهر موضوع، ذهنیت اجتماعی را اشغال کنند.

سخنرانی تامین نیاز های انرژی که گویا در 5 سال، میزان تولید برق داخلی، تاریخ افغانستان را عقب می گذارد، نمونه ای از ده ها رویداد غبن است که سعی شده با دوره زدن اهل قضیه، مردم را درگیر ظواهر کنند. در همان زمان تنقید کارشناسان، شرح حرفه یی قضیه بود که تنها سروی پروژه های معمولی نیروگاه های انرژق برق، افزون بر چندین ماه و سال می شوند.

در تاریکی های بازار آزاد افغانستان که برق وارداتی در میدان منازعه، قطع و وصل می شود، نومیدی مردم از شیوه ی برخورد ریاست دولت که همچنان و بدون توجه ادامه دارد، نه فقط از حد صبوری اهل نظر و تنقید گذشته، بل عامه ی مردم که از نبود امکانات در تنگنای بیشتر رنج می برند، مستقیم و غیر مستقیم به حجم تنقیدی می افزایند که همچنان سعی می شود با شیوه ی غبن، اغماض شود.

رو آوردن از حیث ترفند ها و شگرد های رسانه یی، اگر همسو با جریان مهارگسیخته ی رسانه هایی کنونی قرار گیرد، بنابراین در حدی می ماند که مردم به ناهنجاری ها توجه  کنند؛ نه اعتراض.

حذف چهره های مطرح، بیشتر با برچسپ غیر ملی، مساله ی دیگری ست که دولت را در منظر عام از وجاهت می اندازد. در حالی که از صورت تیم «تحول و تداوم»، چیزی زیادی باقی نمانده، پشت کردن به تعقل اجتماعی که درگیر «دومین تفکر» دنیا شده است، به اهمیت نگرش هایی هم می افزاید که از آغاز ابراز وجود در حد شخص اول، تزویر به جای تعهد، زعامت را به جایی رسانده که در توهم خود شیفته گی، هنوز خیال می کند از اشتباهاتی که فاحش شده اند، مبراست.

در حالی که چند ماه آینده، به هیجان و التهاب انتخابات 1398 ش می افزایند، رهبری کنونی دولت همچنان سعی می کند با پروپاگندا، تبلیغات و سخنرانی های مهیج به شعور مردم توهین کند.

درک بالای مردم از معضلات، جای خالی ملاحظه ای ست که دولتمردان کنونی می خواهند با چشم پوشی بر آن ها، در آبی ماهی بگیرند که در تیره گی های آن، کمتر شانسی برای بقای سیاسی حکومت باقی می ماند.

وعده های پروژه های عام المنفعه در شرایطی که در چهار سال گذشته، هیچ توجهی بر تطبیق آن ها نشد و ارقام، ساحه ی حاکمیت را بیش از 50 درصد مشخص می کنند، همچنان معطوف بر این حقیقت می شود که تا زمان حاکمیت کامل و وسعت جغرافیایی آن، وعده هایی که از سوی کمپاین انتخاباتی رییس جمهور غنی برنامه می شوند، عملاً ناممکن اند. بنابراین، توجیهات ضعیف دولتی، مردم را غافل نمی سازند. به این دلیل، آن چه از جنبه ی اخلاقی می تواند ناراحت کننده باشد، اصرار مدام به وعده ها و تطبیق برنامه هایی ست که درک بالای مردم را نادیده می گیرند.

بایسته است با حذر از جوسازی های کاذب که بر حجم مشکلات می افزایند، با نمایش رُخ واقعی مشکلات، به هشدار اجتماعی بیافزایند تا مردم با هوشیاری و وقوف کامل بتوانند در موضوعات کلان ملی از دولت حمایت کنند.